AlgieriaAlgieria - Reprezentacja w piłce nożnej
Reprezentacja Algierii w piłce nożnej największe piłkarskie sukcesy odnosiła w latach 80. Między 1980 a 1988 rokiem trzykrotnie stawała na podium w Pucharze Narodów Afryki, raz zajęła IV miejsce. Wtedy też – w 1982 roku – zadebiutowała w finałach mistrzostwach świata. Podopieczni Rachida Mekhloufiego w inauguracyjnym meczu pokonali przyszłych wicemistrzów świata RFN 2:1. W kolejnym przegrali z Austrią 0:2 i, mimo iż na zakończenie rozgrywek grupowych zwyciężyli Chile 3:2, to nie awansowali do drugiej rundy, tylko dlatego, że mieli gorszy bilans bramek od swoich rywali.
Algieria - VideoAlgieria - NewsAlgieria - Reprezentacja w piłce nożnej
W tamtej drużynie grali tacy zawodnicy jak Rabah Madjer, który w 1987 roku zdobył z FC Porto Puchar Mistrzów, strzelec dwóch bramek Salah Assad oraz dwaj późniejsi selekcjonerzy – Ali Fergani i Lakhdar Belloumi.
Na kolejny awans do Mundialu Algierczycy czekali tylko cztery lata. W Meksyku nie grali już tak skutecznie i po dwóch porażkach i remisie (bilans bramkowy 1:5) szybko pożegnali się z turniejem. Zwieńczeniem udanej dekady było zdobycie w 1990 roku na własnym terenie Pucharu Narodów Afryki.
Od tego czasu Algierczycy grali nieskutecznie i przegrywają w kolejnych eliminacjach do mistrzostw świata. Rozgrywki mistrzostw Afryki kończą najczęściej na rundzie grupowej lub ćwierćfinale. W drużynie brakuje osobowości na miarę Madjera, a w wyjściu z zapaści nie pomagają częste zmiany selekcjonerów.
W 2009 roku, po dramatycznych bojach z odwiecznym rywalem, Egiptem Algieria po raz trzeci w historii zdołała awansować do Mistrzostw Świata. Do ostatecznego rozstrzygnięcia o awansie potrzebny był dodatkowy, trzeci mecz z Egiptem, rozegrany na neutralnym terenie w Sudanie, na Stade de Al-Merrikh w Omdurmanie (w swojej grupie obie drużyny osiągnęły identyczną liczbę punktów oraz bilans bramkowy, także w bezpośredniej rywalizacji nie doszło do rozstrzygnięcia – w pierwszym meczu Algieria pokonała u siebie Egipcjan 3:1, by na wyjeździe ulec 0:2). Rewanżowe spotkanie obu drużyn miało szczególnie dramatyczny przebieg, gdyż Egipcjanie bramkę na 2:0, przedłużającą ich szansę na awans do Mistrzostw Świata zdobyli dopiero w piątej minucie doliczonego czasu gry. Nie podłamało to jednak Algierczyków, którzy po przegranej podnieśli się i cztery dni później w Sudanie zdołali odnieść zwycięstwo. Zwycięską bramkę na miarę awansu strzelił w 40 minucie gry obrońca, Anthar Yahia.
|
AngliaAnglia - Reprezentacja w piłce nożnej
Angielska reprezentacja narodowa zagrała swój pierwszy mecz 5 marca 1870 na Kennington Oval. Rywalem była Szkocja. Meczu tego nie uznaje się jednak za oficjalny, ponieważ zespół przeciwników nie był oficjalną reprezentacją swego kraju, a drużyną złożoną ze Szkotów mieszkających w Londynie lub jego okolicach[1]. Mecz ten zakończył się remisem 1:1. Później Anglicy grali jeszcze cztery spotkania z reprezentacją londyńskich Szkotów trzy razy wygrywając i raz remisując.
Anglia - VideoAnglia - NewsAnglia - Reprezentacja w piłce nożnej
Po jakimś czasie Football Association zdecydował się zorganizować w pełni profesjonalny mecz. Rywalem znów była Szkocja, tym razem złożona ze Szkotów mieszkających w swoim kraju. Sędzią również był Szkot - William Keay, a samo spotkanie odbyło się w Glasgow. Anglicy wyszli na mecz w ustawieniu 2-1-7, Szkoci - 2-2-6[2], jednak mimo ofensywnej taktyki mecz ten zakończył się bezbramkowym remisem.
BarkerGreenhalghde Courtenry WelchMaddisonCheneryOttoway (k)SmithCleggBrockbankMaynardMorrice
Skład Anglii w meczu ze Szkocją 30 listopada 1872[3]
Zawodnicy, którzy zadebiutowali tym meczem w reprezentacji, nie grywali w niej później zbyt często. Pierwsze spotkanie było jednocześnie ostatnim dla Barkera, Maddisona, Brockbanka, Clegga, Smitha i Morice'a. Jeszcze jedno zagrali później Greenhalgh, de Courtenry Welch, Maynard i kapitan Ottoway. Dwa mecze więcej zaliczył Charles Chenery.
Szkoci byli jedynymi rywalami Anglików przez kolejne sześć lat. Spotkania rozgrywano na przemian w obu krajach. Bilans tych gier to 1 zwycięstwo Anglii, 1 remis i 4 porażki, bramki - 10 - 19. Szczególnie bolesnym ciosem był mecz z 2 marca 1878, kiedy to Armia Tartanu pokonała Lwy Albionu 7:2. Była to największa porażka Anglików do meczu z Węgrami w Budapeszcie 23 maja 1954.
Drugim w historii rywalem Anglików była Walia. Mecz z nią odbył się w sobotę, 18 stycznia 1879. Spotkanie to zakończyło się wygraną Anglii 2:1, aczkolwiek, co można nadmienić jako ciekawostkę, gra trwała tylko godzinę, gdyż w związku z gęstymi opadami śniegu kapitanowie obu reprezentacji (ze strony Anglii był to Arthur William Cursham[4], kapitan walijski nie jest znany) ustalili, że połowy będą trwać nie trzy, a dwa kwadranse. Skład Anglii w tym meczu był następujący: 1 Anderson - 2 Bury, 3 Wilson - 4 Bailey, 5 Clegg - 6 Parry, 7 Sorby, 8 Crusham, 9 Wace, 10 Mosforth, 11 Whitfield. Gole dla Anglii zdobyli Herbert Whitfield i Thomas Sorby.
Od tego czasu Anglicy rozgrywali mecze na przemian z Walią i Szkocją, aż do 18 lutego 1882, kiedy to zmierzyli się z Irlandią. Był to jednocześnie pierwszy mecz międzypaństwowy Irlandczyków. Anglicy odnieśli zwycięstwo 13:0, co pozostaje do dziś ich najwyższym zwycięstwem. Jest to też najwyższa porażka Irlandii Północnej w dziejach.
Te cztery drużyny z Wysp Brytyjskich grały ze sobą od tej pory przez dwa lata regularne sparingi. W 1884 rozgrywki sformalizowano i w ten sposób powstały British Home Championship. Wiązało się to z powołaniem do życia International Football Association Board - organizacji, która do dziś zajmuje się regulacją przepisów gry w piłkę nożną..
|