MeksykMeksyk - Reprezentacja w piłce nożnej
Reprezentacja Meksyku w swych dotychczasowych dwunastu startach w finałach mistrzostw świata rozegrała 45 meczów, z czego 11 wygrała, 12 zremisowała i 22 przegrała. Tylko sześć zwycięstw odniosła w turniejach, w których nie była gospodarzem. Z eliminacji do Mundialu 1990 Meksyk został zdyskwalifikowany za przekroczenie limitu wieku w młodzieżowej reprezentacji.
Jeszcze w 1978 roku drużyna meksykańska z mało jeszcze znanym Hugo Sánchezem w składzie, pełniła rolę wyłącznie dostarczyciela punktów. Począwszy od lat 80.
Meksyk - VideoMeksyk - NewsMeksyk - Reprezentacja w piłce nożnej
dzięki zainwestowaniu dużych pieniędzy w ligę oraz przejęciu przez reprezentację wzorców z futbolu brazylijskiego, obserwujemy stopniowy wzrost poziomu piłki meksykańskiej, czego dowodem udane występy reprezentacji w mistrzostwach świata i, przede wszystkim, jej dominacja na kontynencie północnoamerykańskim (w rozgrywanym od 1991 roku Złotym Pucharze CONCACAF triumfowała czterokrotnie). Od 1993 roku Meksyk zapraszany jest do rywalizacji o Copa América. W mistrzostwach Ameryki Południowej dwa razy grał w finale tej imprezy.
Największym jak do tej pory sukcesem futbolu meksykańskiego jest zwycięstwo drużyny juniorów w mistrzostwach świata U-17 rozgrywanych w Peru w 2005 roku. Młodzi następcy Sáncheza, Camposa i Hernándeza w meczu finałowym pokonali Brazylię 3:0..
|
UrugwajUrugwaj - Reprezentacja w piłce nożnej
Reprezentacja Urugwaju w piłce nożnej, zwana Charrúas, jako pierwsza w historii zdobyła Puchar Świata. Wynik z 1930 roku powtórzyła jeszcze w 1950 roku.
Na początku XX w. Urugwaj był jednym z bogatszych krajów Ameryki Południowej, nie trapionym przez wewnętrzne wstrząsy i rewolucje. Wówczas właśnie urugwajska młodzież od ósmego roku życia ujęta była w karby powszechnych ćwiczeń fizycznych.
Urugwaj - VideoUrugwaj - NewsUrugwaj - Reprezentacja w piłce nożnej
Z niej wyrosło pokolenie piłkarzy "Urusów", którzy na pierwszym mundialu pokonali w finale 4:2 Argentynę. Dwadzieścia lat później podopieczni Juana Lópeza, wśród których znajdowali się Juan Alberto Schiaffino, Oscar Míguez, Alcides Ghiggia, czy Roque Gastón Máspoli, w finałowym meczu ograli 2:1 Brazylijczyków. Ostatni sukces na mundialu Urugwajczycy odnieśli w 1970 roku, kiedy po porażkach w półfinale z Brazylią i w spotkaniu o trzecie miejsce z RFN, zajęli ostatecznie czwartą lokatę.
Później reprezentacja albo w ogóle nie kwalifikowała się do mistrzostw albo przegrywała w pierwszej lub drugiej rundzie. Mimo że miała w swoich szeregach uznanych zawodników – Horacia Troche, Néstora Gonçalvesa, Luisa Ubiñasa, Ladislao Mazurkiewicza, czy w latach 80. Enzo Francescoliego, Nelsona Gutiérreza, Victora Diogo – to osiągnięciami nie potrafiła dorównać zespołom z 1930 i 1950 roku. Kryzys pogłębił się w latach 90., kiedy Urugwajczyków zabrakło na dwu turniejach o Puchar Świata.
Ostatnim ich osiągnięciem jest mistrzostwo Ameryki Południowej zdobyte na własnym terenie w 1995 roku.
Od początku 2006 roku selekcjonerem jest Oscar Washington Tabárez, który pełnił już tę funkcję w latach 1988-1990; podczas pierwsze kadencji wprowadził Urugwajczyków do mundialu 1990. Większość zawodników z obecnej kadry występuje na co dzień w Europie lub Argentynie. Najbardziej znanymi reprezentantami są napastnicy Alvaro Recoba (Inter Mediolan) i Diego Forlán (Villarreal CF) oraz bramkarz, mający za sobą grę w Juventusie Turyn, Fabián Héctor Carini. W 2005 roku karierę zakończył długoletni kapitan drużyny narodowej Paolo Montero.
Copa America 2007, Charrúas przed meczem z Wenezuelą
Największymi sukcesami urugwajskiej piłki nożnej, oprócz dwóch tytułów mistrza świata, są czternastokrotne zwycięstwa w rozgrywkach o Copa América i dwukrotne w igrzyskach olimpijskich (w 1924 i 1928 roku)..
|