Reprezentacja Wybrzeża Kości Słoniowej awansowała do afrykańskiej czołówki pod koniec lat 60. Wówczas dwukrotnie – w 1965 i 1968 r. – stawała na podium w Pucharze Narodów Afryki. Po trwającej prawie dwadzieścia lat piłkarskiej zapaści, spowodowanej głównie przemianami politycznymi, Słonie powróciły do elity na przełomie lat 80. i 90.

W 1992 r., po zwycięstwie w rzutach karnych nad Ghaną zdobyły jedyny w swojej historii tytuł mistrza kontynentu. Dwa lata później pod selekcjonerskim okiem Polaka Henryka Kasperczaka zajęli w PNA trzecie miejsce. Od drugiej połowy lat 90. drużyna już regularnie występuje w rozgrywkach o Puchar Narodów Afryki, ale najczęściej swój udział kończy już po trzech meczach w fazie grupowej. Od 1974 r. walczyła również w eliminacjach do mistrzostw świata, ale za każdym razem przegrywała z kretesem. Dopiero pod koniec 2005 r. udało jej się awansować do światowego czempionatu. Podopieczni francuskiego szkoleniowca Henri Michela wyprzedzili w grupie faworyzowane Kamerun i Egipt. Reprezentacja WKS była uznawana za najsilniejszy obok Tunezji zespół afrykański, startujący na mundialu 2006[niepotwierdzone źródłem]. Mimo iż jej gra opierała się na zespołowości i podporządkowana była żelaznej taktyce, to w składzie zespołu można było znaleźć kilka interesujących piłkarskich osobowości. Doświadczony bramkarz 34-letni Jean-Jacques Tizié bronił w lidze tunezyjskiej, obrońcy Kolo Touré i Emmanuel Eboué grali w Arsenal F.C., a najbardziej znani i utytułowani piłkarze WKS – napastnicy Bonaventure Kalou i Didier Drogba na co dzień strzelali gole dla Paris Saint Germain i Chelsea F.C. W kadrze na Puchar Narodów Afryki 2006 i mundial 2006 nie było ani jednego piłkarza, który grałby w lidze krajowej, wszyscy oprócz bramkarza Tizie występowali w Europie, głównie we Francji. Uznani zawodnicy i doświadczony szkoleniowiec okazały się atutami nie wystarczającymi, aby w debiutanckim występie w finałach mistrzostw świata awansować do drugiej rundy. "Słonie" przegrały z Holandią i Argentyną, i zwycięstwo w ostatnim spotkaniu z Serbią i Czarnogórą miało wyłącznie charakter prestiżowy. Po turnieju do dymisji podał się selekcjoner Michel. Półtora miesiąca później nowym trenerem kadry został Niemiec Uli Stielike. Stielike podał się do dymisji na krótko przed turniejem z powodu choroby syna. Zastąpił go - tylko na czas mistrzostw - Francuz Gérard Gili. Od maja 2008 roku szkoleniowcem reprezentacji mianowano Bośniaka Vahida Halilhodžicia..